Vakantie aug-sept 2017


Zo, omdat we de vakantie in juni vanwege het verwachte weer wat hadden ingekort zijn we nu maar naar het zuiden gegaan in de hoop dat we dan wat meer zon en warmte zullen hebben.

De eerste stop op weg naar het zuiden is zoals te doen gebruikelijk in de buurt van Oma. Dit keer niet vlak bij haar maar aan de haven van Elburg. Deze camperplaats moet in september het veld ruimen om de jachthaven groter te maken. Het is (binnenkort dus was) een plaats met †plek voor 18 campers met heel lange plekken en voor relatief weinig geld, nl €10 kreeg je daar gratis stroom, douchen/sanitar en wifi bij. We hadden met het oude mens afgesproken dat zij dan op vrijdagochtend de auto uit zou laten en bij ons zou komen ontbijten.

Wat s er pelzieriger dan voor je huisje op wielen in de avondzon te genieten van een koude desperado. Oke er zullen mensen zijn die zeggen het is beter dat aan boord van je schip te doen maar ach ieder zijn meug.

Dit was het uitzicht wat we hadden.

Na het genieten en het uitlaten van Inja naar bed in de hoop dat het verkeer wat rustiger zou worden want het is toch wel bijzonder dat het zo druk was/is op een provinciale weg. Helaas bleek de nacht toch te worden verstoord door veel lawaai en hebben we beiden niet goed kunnen slapen. Het is dan ook maar goed dat de boel hier verdwijnt want anders hadden we moeten vaststellen dat we nooit meer daar zouden terugkomen.

Op vrijdagochtend, na het uitlaten van Inja, kwam Ma met haar tufmobiel aangescheurd en hebben we heerlijk met z’n drietjes tussen de campers kunnen ontbijten. Wat schetste onze verbazing, nauwelijks was een camper vertrokken of de volgende kwam er al weer aan rijden om de vrijgekomen plaats in te nemen.Overdag een prima plek maar†’s nachts toch wel erg rumoerig.

Nadat (O)Ma weer naar huis was getufd met het achterlaten van een hoeveelheid vers geschild fruit,hebben we de boel ingepakt met het idee om richting Zwitserland te gaan en dan maar zien waar we uit zouden komen. Onderweg kregen we al een berichtje van buurman Bert dat zij†zich†inmiddels op de camping in Boppard hadden geinstalleerd. Hun dochter met man en kinderen waren op de terugreis vanuit Kroatie en ze hadden afgesproken om elkaar te treffen in Boppard, een klein plaatsje aan de Rijn, vanuit NL al een stukje door het Ruhrgebied.†

We†hebben†onderweg†elkaar maar eens aangekeken en omdat we†ook†wisten dat Bert het zeker heel leuk zou vinden als we langs zouden komen, hebben we de kaart er maar bijgepakt en toen leek het niet veel om en hebben we de autopilot maar op Boppard gezet.

Grote verassing toen we daar aankwamen, helaas op dat moment wel wat regen maar dat mocht de pret niet drukken.†

Het was erg gezellig daar aan de Rijn met de overbuurtjes en hun (klein)kinderen. Op zaterdag ben ik maar gaan hardlopen in de buurt en dat ging bergie op en bergie af met als resultaat in ieder geval een mooi uitzicht over de rijn.

Omdat het warm was en ik behoorlijk had gezweet was natuurlijk verkoeling door in de rijn te springen een kans die je niet voorbij kan laten gaan. Bert had al uitgevonden dat het vetrouwd was om daar in de rijn te zwemmen als je maar niet in een draaikolk terecht zou komen. Er varen daar echt hele grote rijnschepen en ook nog van die patserige Rijncruise dingen (varende glaspaleizen).

Caro is samen met Bert en Marit(kleindochter), nadat ik toch eerst maar een gewone douche genomen had, naar Boppard gefietst om vlees en andere zaken te gaan inslaan voor de BBQ die we voor die avond gepland hadden. Ze kwamen echt met heeeeeel veel vlees terug maar gek genoeg was het aan het einde van de avond allemaal op.

Op zondagochtend, nadat we Inja hadden uitgelaten onder de deskundige leiding van Nina(de andere kleindochter), die ook heel veel bloemen moest plukken onderweg, de boel ingepakt en zijn we verder op weg naar het zuiden gegaan. We hadden besloten om in plaats van naar Oostenrijk te gaan, met de verwachting dat het daar wel veel zou regenen, maar richting Toscane te gaan en dan door Zwitserland. Eventueel zouden we zelfs nog een paar dagen in Zwitserland kunnen doorbrengen, we zouden wel zien. Omdat we toch wel wat laat waren weggegaan uit Boppard zijn we uiteindelijk terecht gekomen in Herbolzheim vlak bij Freiburg in zuid Duitsland.† Hier hebben we maar een nachtje gestaan, omdat we niet veel konden wandelen hier en omdat we, ondanks dat het toch al best warm was voor ons hondje, de airco niet aan mochten doen om de camper wat koeler te maken. Eerst was het argument dat het teveel stroom zou kosten en later omdat de eigenaar het gewoon niet wilde vanwege het (vermeende) lawaai.

De volgende dag maar vroeg uit de veren en een op zich best wel leuk rondje gewandeld te hebben maar weer op pad richting Zwitserland. Omdat het best wel ingewikkeld was om daar een plaatsje te vinden en omdat je er bijna net zo snel doorheen kacheld als door BelgiŽ kwamen we al snel bij de 17 km lange st Gotthard tunnel en dan is het nog maar een kippeeindje voor je in ItaliŽ bent. Je komt dan via Lugano in ItaliŽ en Caro had bedacht maar eens naar een jeugdherinnering van haar te willen en wel het plaatsje Porletzza. Als 7 jarig meisje was zij met haar ouders daar geweest maar het beeld wat zij in haar hoofd had over een lange oprijlaan en dergelijke was op de camping waar we uitkwamen niet aanwezig.†

Op zich een hele aardige camping en ik heb daar een mooie wandeling van 12,5 km gemaakt om het meer van Piano. Onderweg o.a. een oud kerkje uit de 10e eeuw waarbij aangegeven stond dat deze door vrijwillers weer was uitgegraven.†Op de weg terug loop je dan ineens door een oud gehuchtje met een leuk poortje. Inja heeft bij de camping in het meer van Lugano nog wel even een poging gedaan om het water in te gaan en te zwemmen maar hij was er al gauw zat van. Het grootste nadeel van deze camping was echter de animatie voor de kinderen en later ook voor de volwassen wat erg goed te horen was op de plaats waar we stonden. We zijn hier dan ook na twee dagen maar weer vertrokken. Wat nog wel even gemeld moet worden is dat er achter ons een Calimero campertje was komen te staan. We hebben geen brood gegeven om hem te laten groeien hoor!

Op weg gegaan naar een camping in Firenzuola waar het uitzicht vanuit de camper niet zo mooi was omdat er bomen voor stonden maar het was er heerlijk rustig en we hebben er even niets anders gedaan dan lezen en een filmpje gekeken.

Op vrijdagochtend vroeg is het gaan regenen maar dat was al gauw ook weer over en we konden de boel redelijk droog opbergen voor de volgende halte. Voordat we vetrokken hebben we natuurlijk eerst Inja nog uitgelaten en dat was weer eens iets anders. Vanwege de hoogte van de camping(900 mtr) liepen we in de wolken. We zijn nog even bij een begraafplaats wezen kijken van soldaten uit de 2e wereldoorlog maar vanwege het beperkte zicht was hier maar weinig van te zien. Geen rijen met kruizen dit keer maar een vierkante steen waar 4-8 mensen omheen(?) waren begraven.

Op de weg naar de volgende camping nog even boodschappen gedaan waarbij Caro verzuchtte dat het niet makkelijk was om alles te vinden.

We zijn uiteindelijk aangekomen op een camping †vlak bj Marcialla met een prachtig uitzicht over het Toscaanse landschap. Heel veel jaren geleden(2002) zijn we hier vlakbij met de motor uitgekomen en hadden we toen een appartementje. Nu een uitzicht dat ietwat verstoord werd door een hoogspanningsmast maar wel een leuke (maar ook wat steile) camping. Zo lijkt het misschien dezelfde plek als de vorige foto maar dat is niet het geval. Er staan vele druivenranken in de omgeving maar echte wandelpaden zijn er niet dus we zijn maar wat tussen de olijfbomen en druivenstokken doorgelopen.† Helaas meende Inja dat hij groot wild op het spoor was en heeft hij mij omver getrokken met als gevolg dat ik met het gezicht pardoes op de toch wat harde bodem terecht kwam met als gevolg schrammen en bloed en veel snoepjes voor Inja omdat het zakje ook in de val was uitgestrooid. Ik was even bang dat mijn neus gebroken was omdat ik daar recht op gevallen was maar dat viel gelukkig heel erg mee. Maar ja, wie zijn neus schendt schendt zijn aangezicht zoals oma altijd beweert. Deze foto is genomen nadat ik mij op de camping wat ontdaan had van wat bloed en dergelijke en we toch maar weer zijn gaan wandelen. Net voor dit kleine ongelukje had ik nog wel even hardgelopen naar het eerst volgende dorp en heb ik uiteindelijk bergie op en bergie af weer 9 km gedaan.

Omdat het wandelen in deze omgeving ook niet echt makkelijk was (geen echte routes en dergelijke) zijn we na twee dagen maar weer gaan rijden en zijn we uitgekomen in UmbriŽ op een camping op een heel klein bergje (oke een grote heuvel) waar het wederom heerlijk rustig was. †Het moet ons echter van het hart dat de wegen hier in ItaliŽ op zijn zachts gezegd ons niet kunnen bekoren, heel smal en heel erg hobbelig met grote scheuren en gaten erin. We zullen maar denken dat het deel van de folkolore is. We zijn uitgekomen vlakbij Costacciaro. Het landschap is hier wat bruiner dan in Toscane, ook omdat het hier erg droog is geweest maar ook omdat al veel velden zijn omgeploegd.

Hier maar even een spumante geopend en getoost op het gehavende gezicht. De wandeling op het bergje (oke ik weet het nu wel het was slechts een forse heuvel) werd een beetje verpest door de ongelooflijke hoeveelheid vliegen die ons drietjes belaagden. Geen stekers gelukkig maar het bleef vervelend en Inja moet dan ook elke keer ernaar happen. Op de camping viel dat gelukkig heel erg mee. Ik heb daar in het redelijk grote zwembad lekker een plnsje gemaakt en toen Caro later ook wilde moest zij van de immer afwezig maar helaas juist toen aanwezige eigenaresse een koddig badmutsje opdoen maar daar had zij geen zin in. Ook hier weer een gebrek aan veel wandelmogelijkheden dus na twee dagen maar weer de boel opgeruimd en zijn we wat meer naar de oostkust toegereden en op de weg naar de volgende bestemming konden we tussen de bergen door de zee zien schitteren. We werden getrakteerd op adembenemende vergezichten maar omdat de weg zo slecht was en ik niet door Caro heen kon fotograferen helaas geen kiekje maar de herinnering blijft moet je maar denken.

Uiteindelijk, na wederom een zeer bochtige en hobbelige weg uitgekomen op een camping met een prachtig uitzicht over de bergen van Emilia-Romagna. We staan op een camping vlak bij een klein plaatsje genaamd Perticara. Beetje jammer van de plastic koe maar ik had geen zin om die eruit de poetsen. †’s Avonds werden we meteen al getracteerd op een mooie zonsondergang over de bergen. Ondanks de hoogte van 600 meter was het heel ardig qua temperatuur en konden we lekker buiten zitten. Vandaag heb ik een wandeling gemaakt vanuit het dorp, waar we eerst met z’n drietjes naar toe waren gelopen, het veld in en vervolgens weer naar boven. Niet heel erg spectaculair maar wel leuk om te doen. Morgen gaan we kijken hoe ze kaas bereiden door het te bewaren in een kuil.†

© W.M. Brandt 2014