Vakantie 2015

Het is juni 2015 en dus weer vakantietijd.

Na een toch wel wat spannende tijd met Chris die aan zijn hart werd geopereerd uiteindelijk op 4 juni de camper geheel ingepakt op weg gestuurd, eerst richting Nunspeet, waar nu bijna traditioneel de eerste nacht achter het het appartementencomplex van Oma wordt doorgebracht.

Op vrijdagochtend om 8 uur eerst nog even met de Inja een wandeling gemaakt, waar meneer zoals te doen gebruikelijk in het geheel geen zin in had, om dan nog snel even een douche te nemen bij Oma.

Even voor 10 uur was alles op zijn plek en zo als altijd een check of alles dicht en op slot was om aan het  eerste deel van de tocht naar Oostenrijk en Italië te beginnen. Her plan was om een flink eind te rijden en ergens in de buurt van Würzburg uit te komen. Dat lukte en we hadden een camping bij Wertheim gevonden, aan de Main.  Bij aankomst leek het allemaal heel erg rommelig en we mochten overal waar we dachten dat het leuk was gaan staan.  We hadden al snel het gevoel dat we op deze camping maar een nacht zouden willen blijven staan omdat het nogal lawaaierig overkwam. Na eerst een wandelingetje te hebben gemaakt bleek dat er verder op de camping rustigere plekken waren dus maar gauw ons huisje verderop gezet en dat bleek alleszins een goede keuze. `s Nachts bij het uitlaten van Inja was er op de plaats waar we eerst stonden inderdaad veel lawaai en ook heel gezellig TL-verlichting. Wij waren dus maar wat blij dat we een andere plaats hadden genomen.

de volgende dag, op aanwijzingen van de receptiedame, een wandeling gemaakt door het bos wat wel wat tegenviel omdat het een recht zeer goed begaanbaar pad was met wel een mooi uitzicht op een gegeven moment.


Rechts op de foto een schimmige rode vlek wat een heus Schloss is.


Na een vlug ontbijtje de boel afgewassen en alles ingepakt om weer op pad te gaan. Omdat we wel wat tijd hebben was het idee om zo`n 250 km te rijden en dan maar weer naar een camping en hopelijk een wat betere dan de eerste. Uitgekomen op de camping Kratzmühle bij het dorpje Pfraundorf (vlakbij Beilngries) net onder Nürnberg. Helaas ook nu weer niet een echt leuke camping waar we dan wel een paar dagen zouden willen blijven.


Caro reed de camper tot grote verbazing van de mensen aan de overkant zo in een keer achteruit en direct op de goede plaats.

Een eerste korte wandeling werd niet echt en groot succes vanwege de ongelooflijke grote hoeveelheid steekbeestjes in het bos achter de camping. Inja had er ook in het geheel geen zin in.

Tot op dat moment was het weer erg goed en lekker warm (te warm voor twee derde van het reisgezelschap!) maar in de nu begon het in de avond toch wat te betrekken en voor de zekerheid de boel maar binnen gedaan toen we gingen slapen en dat was maar goed ook omdat het `s nachts lekker hard heeft geregend. Wel voor het eerst met de airco op slaapstand gaan slapen met wel wat gebrom van de airco maar dat wende best wel snel.

Na het wakker worden in een schoon gespoelde wereld de wandelschoenen maar aan om nu toch maar wat verder door het bos te gaan en dat was nu met heel wat minder vliegen zeker geen onaardige wandeling in de buurt van de het riviertje de Altmühle.


Omdat we niet echt veel vertrouwen meer hadden in de campings hadden we besloten om dan maar meteen door te gaan naar Oostenrijk en daar een camping uitgezocht aan de rand van de Walchsee. de rit ernaar toe maar niet over de snelweg gedaan maar binnendoor o.a. over Landshut en Rosenheim. Deze route hadden we jaren geleden al een keer uitgevonden om de files rondom München te ontlopen en dit was de eerste keer dat we nu deze weg door het groen reden. Ook nu wel weer warm om te rijden maar de airco van  de camper deed het dit keer goed zodat we niet al te verhit aankwamen op de leuke terrassencamping Sud-See.

Uitzicht over het meer waar zich overigens al snel donkere wolken samenpakte bij de bergen aan de overkant en inderdaad dit was `s avonds laat een mooi schouwspel met bliksem en donder en het geluid van heel veel regen maar gelukkig niet aan onze kant van het meer.

Vandaag, 8 juni 2015, de stoute wandelschoenen aangetrokken en vanaf de camping een stevige wandeling gemaakt, eerst de berg op via een redelijk goede weg en daarna de berg maar weer af via een bergweggetje wat echt klimmen en klauteren was. Inja werd wel steeds driester en het leek of hij het weer echt leuk vond.

Na bijna twee uren wandelen weer terug op de camping en is Caro op het fietsje naar het dorpje gefietst (geschat zo`n 3-4 km) voor brood en dergelijke omdat dat nu toch wel wat aan vervanging toe begint te raken. Daarna heerlijk in de koelte ontbeten en ben ik begonnen aan dit verhaal. Helaas tot op dit moment nog geen internet (maar als dit nu te lezen is voor de bekenden is dat natuurlijk opgelost) en we hopen dat het vandaag gerepareerd wordt. De dame bij de ontvangst had gezegd dat de monteur vandaag nog zou komen en dat het onweer de schuld was van het niet werken van het internet.

Inmiddels weer van stek veranderd en zijn we vandaag 9 juni in Oost-Tirol aanbeland en wel op een camping in een nationaal park vlakbij het dorpje Kals am Grossglockner. Het is een vrij nieuwe camping, nog maar 4 jaar open, met prachtig uitzicht op de bergen en met name dus de bekende Grossglockner.


Het weer is nog niet al te best en dat was juist een van de redenen om maar te verkassen maar we hopen maar dat het morgen beter is.

Inmiddels ook weer internet en ook mijn antenneversterker werkt nu als een speer. Deze hangt netjes aan een stok van de tarp van de tent waar we eerst mee op vakantie gingen aan het fietsenrek.

Het was best wel koud de eerste nacht dat we hier stonden en we hebben dan ook maar binnen gezeten. Vanochtend (10 juni) was het echter erg mooi weer en zijn we op stap gegaan het Dörfertal in met het idee om dan maar een rondje te maken. de route liep langs een riviertje en zou op de kaart ongeveer 6-7 km zijn.

Het is een ontzettend mooi en ongerept natuurgebied waar in 1929 nog plannen voor waren om er een groot stuwmeer van te maken maar dank zij de de dames in het dorp is dit uiteindelijk gelukkig afgeblazen en werd het een nationaal park.

op zo`n driekwart van de heenweg stond er een auto van het nationaal park met daarbij een twee jonge mannen met hele dikke verrekijkers en die wezen de wandelaren op een lammergier jong dat in de bergen was uitgezet in afwachting van het kunnen vliegen met de hoop dat het in deze regio weer zou gaan voorkomen omdat het in vroeger tijden was uitgemoord vanwege de idee dat deze gieren de lammetjes zouden opeten en zelfs kleine kinderen. Hier is helemaal niets van waar en men probeert nu zelfs de term lammergier weer eruit te krijgen opdat deze zeldzame vogel weer een kans krijgt. Helaas was het te ver weg en konden we er geen foto van maken. De mannen vertelde dat het nog een 25 dagen zou duren voor ze zouden gaan vliegen en al die tijd worden ze bijgevoerd. Er waren er twee uitgezet maar eentje was met een kleine lawine wat naar beneden getuimeld en kon niet meer naar boven. Hierna zijn we nog een 10 minuten doorgelopen en kwamen we bij een berghut waar we een kopje thee en koffie hebben gehad en Thijs een heerlijke Erdbeeryoghurttorte. Na even te hebben gerust en ook om Inja zijn moeie pootjes (en rug) te sparen maar besloten om niet het rondje te doen (de boswachters hadden ook al aangegeven dat het een steile klim zou inhouden) en dezelfde weg weer terug. Weer bij de boswachters langs en die hadden een van de kijkers nu anders opgesteld en het bleek dat een van de twee giertjes langs de bergwand was gevlogen en zich een eindje verderop had neergezet. Deze was nu met de kijker heel goed zichtbaar maar weer te ver weg voor een foto. De heren waren wel wat opgetogen omdat het nog een 11 dagen had moeten duren voordat ze  überhaupt zouden kunnen gaan vliegen dus het was een bijzonder moment voor deze twee mannen.

Uiteindelijk, inclusief een pauze, een tocht gemaakt van 3 uren en Inja is meteen maar op zijn plaats gaan slapen nadat hij zijn welverdiende maaltijd in een recordtempo naar binnen had gewerkt.

                                                                     

Helaas is het weer wat bewolkt wat maakt dat het wat frisser is en we hebben maar besloten om morgen na de wandeling langs de rivier de andere kant op nu echt richting Italië te gaan.

Vandaag maar een korte wandeling gemaakt in vergelijking met gisteren, slechts een dik uur maar wel bijzonder op zich omdat we liepen over wat in de winter een blauwe piste is.  De terugweg hebben we aan de andere kant van de rivier (dikke beek) gelopen over een Naturerlebnis Pfad.  Dit is speciaal voor kinderen aangelegd en erg leuk gedaan. In het dorp aan het einde van de blauwe piste was er een functionerende watermolen  die in het bos voor de kinderen was nagebouwd in miniatuur en waar ze dan zelf de waterstromen kunnen regelen.

Op de camping gauw een lekker ontbijtje gegeten in de zon en warmte, de camper ingepakt en op weg naar Bozen/Bolzano. Het plan was eerst om via een route waarvan geschreven werd dat het erg mooi zou zijn maar toen we goed op de kaart keken en de tijd zagen op de GPS die het ons zou kosten, hebben we hier toch maar vanaf gezien. 

De rit die we nu maakten was ook wel mooi maar de natuur is zeker niet zo overweldigend als in het natuurpark waar we stonden.  Onderweg ook nog wat regen gehad en in de lucht allemaal donkere wolken die echter wel minder werden toen we op de camping Moosbauer aankwamen. Wat een verschil weer met waar we stonden in het natuurpark. In plaats van bergen met sneeuw nu caravans met licht en dergelijke.

ook de plaatsen zijn nu weer kleiner waaruit maar weer duidelijk wordt dat we even heel erg verwend waren waar we stonden.

Het is warm en de korte wandeling de berg op op de foto achter de camper was hierdoor slechts kort. Dan maar het zwembad in wat niet gechloord wordt maar op peil wordt gehouden met het toevoegen van wat zout en dat was ook wel te proeven.

Het plan is nu om morgen (12 juni) naar een gondel te gaan die in 1908 al voor het eerst werd gebruikt om dan om een bergtop heen te lopen.

Omdat de camping echt niet beviel en schreeuwend duur was zijn we snel vertrokken. Eerst een korte wandeling voor de plas van Inja en daarna de ingang van de kabelbaan gezocht en dat was nog een hele toer zo dwars door de stad met een maximum snelheid van 40 km/hr en om de zoveel meter een flitspaal. We zullen wel zien als we thuis komen hoe vaak we op de foto zijn gezet.

Binnen een minuut of vijf ga je met deze funivia van 200 naar 1100 mtr. hoogte om vervolgens boven nog een toren te zien staan met 176 treden om een goed uitzicht te krijgen.  Caro is niet naar boven geklommen omdat die net van te voren nog even door Inja zowat werd gelanceerd omdat die weer een kat zag. Het was wel de moeite waard om de klim te doen.


Na weer met de voeten op de vaste bodem te zijn gekomen een wandeling over de berg gemaakt wat een heenenweertje is geworden omdat het a) te eentonig werd met alleen maar bos en geen uitzicht en b) te warm voor de dames naar een restaurantje gegaan om een lekkere lunch te gaan gebruiken. Caro had een zachte kaas die werd omhuld door een soort ham met een frambozen en nog wat dressing en ik de heuse en enige onvervalste Bozen sparglsalad. Beide waren even lekker. De kat waar Inja eerst nog achteraan wilde gaan liep hier ook weer rond en de bediening vertelde dat die bij alle gasten kwam schooien.

Ook al zou de kabelbaan maar om het half uur gaan was de meneer die hem bediende wel zo vriendelijk om hier een uitzondering op te maken ook misschien omdat een van zijn bekenden weer naar beneden wilde om dan weer `hard` naar boven te lopen. Met veel gepuf en gesteun werden de strekoefeningen in de gondel gedaan in weerwil van het gebod `nicht schauckelen`. Hierna de camper in die lekker warm was geworden en op weg naar de volgende halte die we hadden uitgekozen en wel aan het meer van Ledro, ietsje ten westen van de noordpunt van het Garda meer. Hier zijn we dan ook langs gekomen en daar was het, ondanks dat het nog niet eens hoogseizoen was, al heel erg druk met toeristen (incluis dus onszelf!). Uiteindelijk met een slakkengangetje vanwege een vrachtwagen met hout (eigelijk wel prettig omdat de weg erg smal is en de Italianen wel erg veel risico wensen te nemen) aangekomen op de camping waar we een plaatsje aan de rand van het meer hebben maar dat heeft wel de prijs dat we ondanks de blokken onder de wielen nog steeds heel erg voorover staan maar ook dat went.

Achter de drie mastjes op een rij aan de linkerkant staat ons trouwe huisje op wielen.

Nog net zichtbaar achter de bomen op het topje van de vinger.

Het water is prachtig helder en blauw-groen van kleur en koud om te zwemmen maar toch maar heel even het water in.   `s Avonds heerlijke hamburgers gemaakt door Caro van de BBQ maar uiteindelijk toch maar naar binnen omdat het toch wat natter en frisser werd.

Vandaag (13 juni) zou het volgens onze voormalige buren heel erg slecht worden maar volgens de weerradar leek het wat mee te vallen en we hebben de gok genomen om nog maar een dagje scheef te blijven staan en dat blijkt nu toch een goede gok. Terwijl Caro Inja even heeft uitgelaten ben ik maar een rondje om het meer gaan rennen wat neerkwam op 8,5 km afstand maar wel met een hele benauwde temperatuur. Caro is nadat ik gedoucht had maar even op de fiets gestapt en heeft weer heerlijke broodjes gehaald. ontbijtje buiten met een eitje en thee. Omdat het nog steeds wel aardig weer leek is Caro maar weer op het fietsje gestapt en heeft ze een rondje meer gefietst. Bij het uitlaten van Inja tussen de middag waren er wat opgewonden mensen op een brugje bij de camping en bleek daar een slang te liggen die bezig was een vuursalamander naar binnen te werken.

Bij controle een dik uur later was het ontbijt niet echt opgeschoten en ik denk dat hij hier nog wel een tijdje mee bezig is. De slang is nu wel op zijn kwetsbaarst want hij zit vast met zijn bek om de dikke hap en kan zich dus niet uit de voeten maken, wat op zich al een kunst zou zijn voor een slang, of zich verdedigen.

Morgen maar weer op zoek naar de zon en het zal wel richting het zuiden zijn omdat de verwachting voor richting Frankrijk erg slecht is.

Zo na een periode zonder goed internet waarbij je eerst een halve berg moet op- en aflopen nu dan weer een update van de site voor de achterblijvers. 

We zijn na het verblijf aan het Lago di Ledro op weg gegaan naar de volgende bestemming en wel camping Le Fonti bij het plaatsje Cervarezza wat recht onder Parma ligt op de kaart en zo`n beetje een de rand van de Appenijnen. Op de weg daar naartoe heb ik (Thijs) nog een doodschrik doorgemaakt toen we bij het Garda meer weer richting van de snelweg reden en we net een haarspeldbocht naar rechts maakten geconfronteerd werden met een ongelooflijke suffer (eikel mag ik niet schrijve, is niet netjes) die dacht dat hij nog wel even over onze baan kon rijden naar beneden en ons dus met een redelijk gangetje tegemoet kwam. Gelukkig is het net goed gegaan maar ik heb nog wel een half uur de bibbers gehad. Italianen rijden met gemak over de middellijn omdat het sneller lijkt (allemaal zeker het gevoel dat ze in een Ferrari rijden) en ook nog vaak met een telefoon aan het oor en dan ook nog woest gebarend en dit bij voorkeur op een smalle en zeer kronkelige weg. Na een stuk autosnelweg heeft Caro het stuur overgenomen en die heeft het tweede gedeelte gereden en dat was ook weer een weg van het type zeer smal, erg steil en zeer veel haarspeldbochten. Bedreven als zij is als een trucker heeft zij ons keurig op de camping afgeleverd. Camping Le fonti is een terrassencamping waar wij uiteindelijk op het bovenste terras zijn gestopt om daar het welverdiende koude biertje op te drinken. Uiteraard na het razendsnel opzetten van de stoelen en de luifel.

 

Al vrij snel kwamen er naast ons een aardig stel mensen staan die met hun huur Eribaatje ook een beetje aan het trekken waren. Ge en Gina heten de beste mensen en ze wonen in Beverwijk waar ze een meubelstofeerderij hebben waar hij mooie dingen maakt. Het is een man die van zijn hart lijkt het geen moordkuil maakt en gewoon zegt waar het staat. Verder is hij een fanatiek mountainbiker en vertelde dat hij onlangs met een 71 jarige fietser fors de berg op en afgefietst was en hij hoopt dat hij dat later ook nog kan. 

De eerste avond was het wat te fris (1100 meter) en hebben we maar binnen gegeten terwijl we de buren de opdracht hadden gegeven om maar in het restaurant van de camping te gaan eten en dan aan ons verslag te doen. Zij vonden het heel lekker zodat wij dan maar de volgende dag daar zouden gaan eten. Eerst echter nog de tweede dag op deze camping fors richting dal naar beneden gelopen om naar het plaatsje zelf te gaan maar dit viel wat tegen. Wel hadden ze wat straatjes leuk opnieuw met klinkers en zo aangelegd en zag het er hier en daar erg verzorgd uit maar uiteindelijk was er niet veel te beleven en moesten we een fors eind naar boven klimmen om weer bij ons (t)huisje aan te komen. `s Middags nog een kleine wandeling gemaakt maar uiteindelijk omdat meneer het wat te zwaar vond al weer rap naar huis.

Toen we ons opmaakten om naar het restaurant te gaan liepen Ge en Gina ook juist die kant op en hebben we gezellig met zijn viertjes gegeten. Er was geen pizza omdat het geen weekeinde was maar het alternatief was voor Caro en onze buren Gnocci met gorgonzola en ik iets van Gnagnagna met salcitcio (een soort worstje) wat allebei erg lekker was. het `hoofdgerecht` bestond voor ons viertjes allemaal uit scalopino (plat vlees maar geen wiener schnitzel  met champignons en voor Ge met een limonsausje. Waar de Gnocci en mijn Gnagnagna lekker warm(heet) waren was dit een beetje een teleurstelling omdat het lauwwarm tot ronduit koud was. Het gezelschap was  echter erg goed en we hebben veel gelachen. Als bijgerecht frites en de dame die ons het eten aanreikte vroeg of we mayo wilden en toen we zeiden dat we dit graag wilden toverde ze uit haar schort twee van die zakjes wat een heel grappig gezicht was. Nog een afzakkertje in de frisse buitenlucht bij de camper en toen maar lekker slapen.

Ge en Gina gingen de volgende dag weg, ook omdat het minder weer zou worden, omdat er voor hun weinig te doen viel. Er kon echt niet gebiked worden omdat de weg veuls te stijl was en omdat er geen maatje was waar hij mee kon fietsen. Gina had wel een fiets mee maar een trekkingbike dus niet geschikt om door het woud te crossen. Wij zijn maar even een wandeling door het bos direct achter de camping gaan maken. Op zich een niet onaardig maar er waren geen doorkijkjes naar de omgeving en we hebben het maar op een heen-en-weertje gehouden. Wel heel grappig was dat we toen we bij de camping aankwamen we pianomuziek hoorden uit een busje. Eerst dachten we dat het misschien een autoradio was maar het bleek een meisje te zijn die aan het conservatorium studeerde en binnenkort een examen had en maar in de bus op haar piano Schubert zat te oefenen.


Het weer bleef tegen de verwachting in erg goed en `s avonds lekker een vleesje op de BBQ gedaan en nog een tijdje buiten gezeten met de benzinelamp aan. Omdat het de verwachting was dat het zou gaan regenen alles maar vast naar binnen zoals de luifel en de stoelen en dat was maar goed ook omdat het `s nachts is gaan regen en best ook. Voor de camper toen we onze neuzen naar buiten staken een forse plas water maar het beest moet toch uit dus maar op een droog moment naar buiten. Op weg naar het Osservatorio Astronomico (een duur woord voor een klein gebouw met een telescoop) 

 en weliswaar was het droog toen we weg gingen maar eenmaal bij dit punt aangekomen is het toch fors gaan regenen en werden we echt doorweekt. Ondanks dat het meest de vorige dag al was opgeruimd blijven er toch nog dingen te doen waardoor je nog natter wordt. Uiteindelijk maar op weg naar de volgende bestemming en wel Deiva Marina. 

Het eerste deel van de weg was net als de weg naar Cevarezza namelijk smal en bochtig maar deze keer meer naar beneden dan naar boven. Dit keer echter zonder problemen met andere weggebruiker.

De GPS heeft ons voor de zoveelste keer niet goed de weg gewezen maar dat kan ook omdat het niet goed in de boeken staat. Wel is er een verschil tussen de app op de Ipad en de dure Garmin speciaal voor Campers. De eerste stuurt ons minder vaak een k…weg op dan de Ipad zodat we altijd maar beide aanhebben.

De camping bij Deiva Marina was wel aardig maar heel erg dicht op elkaar en duidelijk bedoelt om zoveel mogelijk mensen te kunnen plaatsen om inkomsten te genereren waar op zich niets tegen is als campinghouder maar als kampeerder wat minder leuk. Verder was er een kat in de buurt en Inja raakte natuurlijk weer door het dolle heen. Gelukkig de lijn tegenwoordig maar wat korter zodat we niet weer met een geknakte luifelpoot zouden komen hebben te staan. Het was aardig warm, te warm voor de watjes onder ons, en dit gaf aanleiding om de wandeling maar te beperken tot een tripje naar de kust wat zo ongeveer 2 km zou zijn. Het plan was om een wandelroute door het bos te doen maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat de aanwijzingen hiervoor niet echt duidelijk waren zodat het uiteindelijk neer kwam op een rechte weg naar de zee. Helaas mochten daar geen honden op dus was het maar rechtsomkeert maar niet eerder dan nadat we op een terrasje een versnapering hebben gehad (koffie en thee met een croissantje) en voor mij een ijsje want je kunt natuurlijk niet Italië uit zonder een gelato te hebben gegeten. Dat geldt natuurlijk ook voor koffie wat ik sinds januari niet meer drink maar het moet maar wel een keer denk ik.

Op weg terug zagen we het busje van de camping(free shuttle service naar het station) en we dachten allee er in en naar de camping met luxe. Daar maar gauw de boel ingepakt en besloten ook maar niet te ontbijten (hadden immers ook al croissantje gehad!) en maar een camping wat meer in het binnenland uitgezocht en die geprogrammeerd in de GPS en de Ipad.

Nu was de bestemming Peveragno (op de kaart rechts schuin onder Cuneo) waar de camping aan de voet van een 2400 meter hoge berg ligt.Op de weg hiernaartoe waren er behoorlijk wat donkere wolken en dat na een stralende dag vlak bij zee en ik zag het dan ook wel een beetje duister in maar gelukkig was het mooi weer bij aankomst.

 Het is een mooie verzorgde camping maar in het begin hadden we wel wat moeite om een goede plek te vinden. Veel van de nog beschikbare plaatsen waren zodanig scheef en op de zon gesitueerd dat we met geen mogelijkheid de boel een beetje horizontaal konden krijgen. Zelfs nog een moment gedacht dat we helemaal niet meer weg zouden kunnen rijden en dat we er met een bulldozer of zo uitgesleept zouden moeten worden. Caro ging maar weer naar de receptie om te zeggen dat we er maar van afzagen en dat we een andere camping zouden gaan zoeken maar toen wees de aardige dame ons op een plekje net naast de ingang en wonder boven wonder daar konden we redelijk recht staan. Alles maar weer uitgepakt en omdat we met de deur naar het noorden stonden de luifel deze keer maar niet uitgedaan en gezien de eerdere ervaringen met katten op een camping was dat wel zo makkelijk en had Inja wat meer ruimte.

Vandaag, vrijdag de 19e juni, een wandeling gemaakt een kleine berg, oké een grote heuvel, op waar op de top een oude kapel stond van ongeveer 1300 of zo. De deur was weliswaar afgesloten maar er was een raam en daardoor heen kon je toch nog naar binnen kijken.

De wandeling maar vervolgd met zo nu en dan een misstap omdat het niet goed aangegeven was maar uiteindelijk (zo lang was het niet hoor) in het dorpje aangekomen wat er erg leuk en verzorgd uitzag. Hier zowaar voor het eerst een echte bakker gevonden die allerhande lekkere dingen had en daar dus maar gauw brood gekocht omdat we dat niet op de camping besteld hadden (maar goed ook). Aan de overkant was een koffietentje en daar maar even neergestreken en koffie gedronken, ja, ik ook, hoewel het meer gestoomde melk met chocoladestroop was met een kleine espresso er denk ik in. Maar het was erg lekker dus morgen maar weer.

Op de terugweg weer (net als op de heenweg overigens) langs ontzettend veel heel hard blaffende honden en daarna maar lekker in de zon met en kopje thee en een lekker ontbijtje.

Vanmiddag ben ik maar even gaan zwemmen en moest ik eerst een badmutsje kopen.

 Echte mannen kunnen het hebben.


Na het zwemmen leek er wel slechter weer aan te komen en dus toch maar de luifel uitgezet en daar lekker onder gegeten tijdens een regenbui. Het koelde dan ook lekker af en we zitten nu om half elf  `s avonds nog lekker buiten (het regent en onweert nog steeds) met ons benzinelampje, ik de site bij te werken en Caro een boek aan het lezen. Nadat we de Inja met veel tegenzin van zijn kant hadden uitgelaten en naar bed waren gegaan brak er rond 1 uur `s nachts echt een gigantische onweersbui los. het kwam echt met bakken naar beneden en in de camper klinkt het dan alsof de wereld vergaat. Er zaten ook hagelstenen bij en bij controle vanochtend vroeg (20 juni) waren er gelukkig geen putten in het dak en de zijkant. Het weer is wel weer opgeklaard maar ook wel wat frisser geworden wat voor sommigen onder ons geen probleem is.

Op 20 juni werd ik zeer aangenaam verrast door mijn zoon met een appje met een foto van mijn kleindochter die nog niet eens is geboren. De tranen stonden mij in de ogen zo blij was ik en ben ik nog steeds. Omdat het zo speciaal is laat ik het aan Wouter en Lisette om deze foto al dan niet te delen.

Na een korte wandeling hebben we koers gezet naar de camping Le Valon Rouge gesitueerd bij het plaatsje La Colle sur Loup en dat ligt net boven Cagnes sur Mer. De weg erheen ging weer over een zeer bochtige en bij tijden zeer smalle weg en helemaal bovenaan moesten we door een tunnel die maar een rijstrook breed was en geregeld werd met stoplichten. We stonden bijna 10 minuten stil bovenop een berg vanwege een stoplicht. De tunnel was echt heel oud, had veel lawaai en leek niet echt goed onderhouden hoewel er wel aan gewerkt werd. We hebben geprobeerd er een foto van te maken maar dat is niet veel geworden.

 Eerlijk is eerlijk, deze foto is flink wat bijgewerkt om er toch nog wat van te laten zien. Bij de ingang van de tunnel waren we nog in Italië en toen we na zo`n 3 km er uit kwamen zaten we ineens in Frankrijk. Ook hier werd op het eerste stuk bij de aansluiting nog heel erg aan de weg gewerkt en was het nog erg slecht maar allengs werd het beter. Nu voerde de rit ons door een Nationaal park en wel van Mercantour. Na een tijdje zit je dan ineens weer in Italië. Daar konden we de snelweg op en wat eerst wel raar was dat we een kaartje voor de tol (Italië) moesten trekken en nog geen honderd meter later al moesten betalen en dan ook nog eens €4,- maar waar het op neer kwam was dat er geen ruimte meer was vlak voor de grens met Frankrijk om te innen dus dan maar direct. In Frankrijk voor het eerst met onze telepage de tolweg op en de eerste keer duurde het wat lang dus we dachten al dat het helemaal niet meer zou kunnen maar dan ineens het licht op groen en de boom open. Het ding kan gewoon boven onze hoofden liggen zodat boeven niet weten dat we het hebben.

De camping waar we kwamen was niet veel soeps en redelijk lawaaierig en dan ook nog eens niet eens een goede wandeling in de buurt. Op een of andere manier heb ik verzuimd hier een foto te maken maar daar mis je niet veel aan. Veel honden die dan langs komen, al dan niet los, en Inja die daar fel op reageerde. We hebben toen maar besloten om de volgende dag de wandeling kort te houden(werd uiteindelijk toch weer een uur)  om daarna in Grasse te gaan inslaan want de achterkant van de ijskast was al weer in zicht (lijkt de bodem  van de Griekse schatkist wel) en ook om de Orange kaart weer op te laden. Ik had in Grasse een Orange winkel gevonden maar dat was allemaal niet te doen omdat we nergens met ons kleine autootje konden parkeren. Ten einde raad maar alleen naar de Auchan gegaan buiten Grasse zelf en daar kreeg ik te horen dat daar niet ver vandaan ook een Orange winkel was dus daar maar naar toe na fors te hebben ingeslagen. Daarna op weg naar de camping Gorges du Verdon niet ver van Castallane. De rit daar naar toe ging echt door wonderlijk mooi landschap.


De camping ziet er gewoon uit, niets bijzonders maar ook niet slecht. Het is een droog klimaat hier en de grond heeft dan ook maar weinig begroeiing. We staan niet ver van de rivier af die er matig wild stromend uitziet en het valt op dat er niemand in zwemt en ook geen canoes en dergelijke. Ik heb dan ook maar besloten er niet in te gaan om problemen te voorkomen temeer daar er een goed zwembad op de camping is.

Omdat het al wat later was geworden door alle inkopen en het rondrijden in de stad Grasse hebben we maar kort met Inja gewandeld maar hem wel beloofd dat de volgende wandeling beter zal zijn waarbij we ons wel afvragen of hij daar wel zo blij mee zal zijn. Croissantje en baguetje besteld voor de ochtend van mijn verjaardag en toen maar gaan slapen na het het eten en het kopje thee/koffie. Wel is er nu en dan een forse windvlaag zodat de luifel wel goed vastgezet moest worden.

Vandaag de 23 juni 2015 ben ik als jonge bejaarde wakker geworden en eerlijk is eerlijk ik merk er niets van. Lekker ontbijtje en een brief van het oude mens met de beste wensen en een sms van Monique met de beste wensen. Caro heeft ook allemaal slingers en zo meegenomen en die opgehangen nadat we met Inja de beloofde wandeling hebben gemaakt. Het was echt helemaal de moeite waard want na een krap uur kwamen we op een open stuk aan waar er een prachtig vergezicht zich liet zien. Dit voelde als een mooi extra cadeau voor mij.


Deze foto kan niet echt weergeven hoe mooi het is daar boven op de berg (1100 meter) maar geloof me maar het was adembenemend.

Terug op de camping na krap 2 uren wandelen, lekker temperatuurtje voor mij maar voor mijn twee wandelgenoten wat te warm misschien, werd de boel versierd en ik ook!


Het oude mens had inmiddels ook gebeld en die zou samen met Annelies en taart naar Chris om daar maar mijn verjaardag te vieren. Later ook nog andere goede wensen met de telefoon, sms en mail.

Wij hebben verder niet zo veel meer gedaan op mijn verjaardag behalve dat ik nog even ben wezen zwemmen en aan het einde van de middag maar de feestchampagne 

opengemaakt en op elkaar en de verjaardag getoost. Heerlijk oesters en dikke garnalen als feestmaal en nu maar even het verhaal voor de thuisblijvers.


En zo als altijd maar weer, volgende keer meer. Morgen naar een plaatsje kukeleku of zo iets, geen camping maar bij iemand op het erf waar ook olijfolie wordt gemaakt en wie weet slaan we wel wat in. Morgen dus eerst het huis op orde want we kunnen daar niet het toilet legen bijvoorbeeld. We zijn benieuwd.

Zo het is inmiddels de 24e juni geworden en zoals gezegd de boel in orde gemaakt voor een staanplaats bij een olijvenboer op het erf. Dit is een initiatief van een aantal bedrijven, staan kost niets en men wil graag wat vertellen over het bedrijf of de producten die ze verbouwen. Het plaatsje heet natuurlijk niet kukeleku maar Cucuron en we staan op het erf van een heuse olijvenboer of hoe je dat dan ook maar mag noemen. De eigenaren zijn er zelf niet, die waren volgens de moeder die even de hond kwam verzorgen ook een paar dagen op vakantie. Maar eerst nog even de rit erheen, deze voerde door de Gorge du Verdon, het verlengde van wat we voordat we op de camping kwamen, en was ook weer adembenemend maar ook wel spannend bij tijden omdat de weg zo smal is met een diepe afgrond nu en dan. Het is allemaal goed gegaan en uiteindelijk kom je dan terecht bij het noordelijke puntje van Lac de Sainte-Croix en daarna zijn de wegen wat beter maar ook minder indrukwekkend wat betreft de hoogte van de bergen en zo.

Wat dan wel weer heel mooi is, zijn de uitgestrekte velden met lavendel.

Uiteindelijk kom je dan op het erf van de boerderij aan via een heuse oprijlaan met cipressen  en mag je een plaatsje kiezen op het stukje wat ze hiervoor hebben klaargemaakt. Natuurlijk geen stroom en water en zo voor de prijs van de staanplaats(niets immers) maar wel de mogelijkheid om olijfolie te kopen(waarover nadrukkelijk wordt aangegeven dat dit zeker geen moeten is!).  Eerst maar even gauw met Inja naar het dorp zelf gelopen wat een goede kilometer was en dit was zondermeer goed te doen ook al was het wel lekker warm voor de beide dames. Het is een heel leuk dorpje met een leuk plein, nou ja waterpartij, onder hele hoge platanen met daarom heen wat eettentjes. Maar meteen een tafeltje voor de avond gereserveerd om daar maar te gaan eten.

`s Avonds er maar weer naar toe gewandeld en het was maar goed dat we hadden gereserveerd omdat het best wel druk was. Op zich hadden we een niet al te slechte plaats hoewel we liever aan de rand van de vijver hadden gezeten maar dat is kennelijk voor de locales. Heerlijk gegeten voor €24 per menu van drie gangen, wat niet al te duur is maar vergeleken met Italië toch wel fors hoger. `s Avonds bij het naar de camper teruglopen was er in de verte nog vuurwerk, wat door Caro besteld was maar afgeleverd in het verkeerde dorp, en verder heerlijk stil en rustig met krekels en cicades die lawaai maakten met nu en dan een eenzame kikker. Heerlijk geslapen en we waren van plan om met Inja dan maar een tour door het dorpje te maken om daarna dan zonder tijdsdruk(campings moet je vaak om 12 uur al weg zijn en soms zelfs nog vroeger) naar onze volgende bestemming te gaan die wel 10 km verderop ligt. Je mag namelijk maar 24 uur op zo`n boerenerf staan. Helaas heeft ons vierpotige monster besloten om maar een van de vier wat rust te gunnen want toen we begonnen met wandelen ging meneer makend lopen en zijn we maar terug gegaan met in het achterhoofd dat hij mogelijk weer last zou kunnen hebben van zijn rug. Ik had `s morgens wel gezien dat hij bij het naar buiten gaan zijn linker voorpoot wat ontzag en ik denk eigenlijk dat hij zich bij het avondeten in het dorpje nu en dan wat teveel had opgewonden over irritante duiven en ander honden en misschien een poot heeft verstuikt of zo. De boel maar ingepakt en op weg gegaan naar de camping in Lourmarin. De weg hiernaar toe was maar 10 km zodat er niet veel sprake was van een ander landschap ineens. 

De camping was ons door onze goede buurman Bert aangeraden en het is inderdaad een leuke camping met een echt 25 meter bad met een diep gedeelte en tegeltjes op de muur en de bodem. Inja maar wat rust gegund en omdat meneer ook niet veel drinkt lengen we zijn water maar aan met wat melk en dan is hij niet te stuiten en drinkt zo een bak leeg. Ik ben maar even het dorp in gegaan op de fiets en het is een leuk klein dorp met heel veel terrassen en restaurantjes. Maar zien of  we daar morgen aan toe komen met ons driebeentje.

Waar het uiteindelijk op neer kwam is dat we twee dagen niet veel gedaan hebben omdat meneer erg last had van zijn linkervoorpoot waar niets aan te zien was maar hij was overduidelijk stijf en bewoog niet makkelijk. De eerste dag maar helemaal kalm aangedaan en de tweede dag om de twee uren maar even een klein eindje om de boel niet te laten verstijven.

Ondertussen maar om de beurt naar het dorpje om te kijken wat daar gemist werd omdat we er, ook al was het maar een krappe kilometer naar het echte centrum, domweg niet naar toe konden lopen. We hadden nu toch wel graag de RR van meneer toch gehad maar aan de andere kant, op de tweede dag was er markt en was er geen doorkomen aan en dan had de RR ook geen zin gehad. Het plaatsje op de camping was ruim en afgeschut van de anderen met hoge struiken/bomen/coniferen. 

Wat wel heel prettig was, was dat Caro nu op haar gemakje de was kon doen en die was echt in no time helemaal droog. Ik denk dat we zo rond de 30-35 graden zaten met een lage luchtvochtigheid. Omdat we niet veel hebben gedaan zijn er ook maar weinig foto’s. Aan het einde van de tweede dag leek er verbetering in te treden bij het lopen van ons hondenbeest en zijn we de volgende dag maar richting Chateuneuf-Du-Pape gegaan om daar op het erf van een chateau te gaan staan met in het achterhoofd ook de mogelijkheid om daar te proeven en wie weet wel te kopen. Dat laatste is er niet echt van gekomen omdat het allemaal wel erg duur was per fles en er ook voor ons grenzen zijn.

Het chateau was niet wat je er van zou denken, of wat wij dan in Nederland onder een kasteel verstaan, maar de omgeving was wel mooi. Op de binnenplaats een heuse oude Peugeot waar de wijn mee werd vervoerd en bij de oprijlaan een oude wachter of zo iets.

Wel bijzonder was dat een van onze koninklijke voorzaten (Prince Maurice) dit chateau in hun bezit hadden en verpachten aan de heer Jaques de LA PISE. Ben je in zuid Frankrijk en kom je dit soort geschiedenis tegen, grappig. Helaas heb ik mijn Ifeun (frans voor Iphone) laten vallen en daarvan is nu het glas stuk. Hij werkt nog wel maar het moet wel weer gemaakt worden.

Verder was er (een wat verwaarloosd) zwembad waar het even lekker afkoelen was. We konden helaas `s avonds niet buiten zitten omdat er een forse föhn opstak waardoor de temperatuur niet onder de 30 graden kwam maar alles van je lijf afwaaide en ook van eventueel een bord. Het kan verkeren, is het lekker warm weer en dan moet je binnen zitten omdat het te hard waait.

`s Avonds nog een prachtige zonsondergang en door een misverstand heeft Caro die niet gezien. Dan maar de foto’s.

De volgende dag naar het dorpje Chateauneuf-Du-Pape zelf gereden in de hoop om bij de ons bekende cave weer wat in te kunnen slaan maar die was helaas dicht zodat we ons genoodzaakt zagen om elders te gaan proeven en dat om 11 uur `s morgens. Er zaten heerlijke wijnen bij maar wij hebben ons beperkt tot de wat minder prijzige en dan is het best wel leuk om tussen twee verschillende jaren en twee verschillende velden(? omdat er andere druiven in zaten en daarom een ander etiket?) toch erg veel verschil te proeven. We hebben de wijn keurig netjes in de daarvoor bestemde plekken uitgespuugd omdat we nog moesten rijden en het ook nog wel wat vroeg was om al zoveel drank naar binnen te slobberen. Aan de tafel waar we aan het proeven waren stond ook een meneer heel indrukwekkend te doen tegen een Amerikaanse dame en die gaf de eigenaar van de zaak de „opdracht” om ons ook na de rode de witte te laten proeven omdat dat dan echt heel lekker zou zijn. Wel de man had gelijk en we hebben naast een doosje rood dan ook maar meteen een doosje wit gekocht en daarvan gaan we elk jaar er eentje opdrinken. De eigenaar vertelde dat de witte wijn ook heel goed wel 15 jaar bewaard kon worden en dat de smaak per jaar zou gaan veranderen. We zijn benieuwd.

Na deze inkopen zijn we dan op weg gegaan naar wat we noemen de blote tieten camping waar we in denken we 2009 of 2010 ook al eens hadden gestaan maar toen met de tent. Het ligt naast de ruïnes van een kasteel in het dorpje Beauvoir-En-Royans. De bijnaam die wij aan deze camping hebben gegeven komt doordat je als je staat de douchen je in feite aan de rand van een klif staat waarbij je uitkijkt over de rivier de Isère en niemand je kan zien zodat je rustig in je niksie voor het open raam kan staan te genieten. Op de foto hieronder is het onder het pannendakje in het midden en je kijkt dan naar rechts de vallei in.

Inja was inmiddels al weer zover opgeknapt dat we vandaag (29 juni) we het er weer op hebben gewaagd en een uur met hem door de omgeving hebben gewandeld. Dit ging helemaal goed zodat we weer blij zijn dat er kennelijk niets ernstig is.

We hebben vandaag na de wandeling een lunch gepakt in het nonnenklooster wat naast de resten van het kasteel staat en we hebben om 1 uur `s middags maar even een eendenpootje naar binnen gewerkt met ravioli (en we hadden voor vanavond een lekker dik stuk vlees op de BBQ op het menu!). Opnieuw een mooie wolkenlucht nadat de zon was onder gegaan en ineens waren en hele dikke beesten in de lucht welke bij nadere beschouwing hele grote kevers met gigantische kaken waren (vliegende herten!).

Morgen gaan we op weg naar de Jura om te kijken of we daar ook nog wat Jura wijn kunnen scoren. Je bent ook in Frankrijk om andere wijnen te proeven toch?

Na een wandeling door de walnotenboogaard  kom je uit in het dorpje Saint-Romans waar we wat brood hebben gekocht en dan maar weer terug wat uiteindelijk ook weer krap een uur was en het was ook al behoorlijk warm weer.

De boel na het ontbijt maar opgeruimd en schoongemaakt (ook de pot gepoetst om dan de plaat te poetsen maar niet eerder dan nadat we betaald hadden hoor) op weg naar het Domaine Jaques Tissot vlak bij het stadje Arbois waar we dan voor de proeverij van de Jura wijnen zouden gaan met in gedachten de prettige staanplaats bij Chateau Maucoil. Het was echter niet leuk op zijn zachts gezegd. Het Domaine lag aan de doorgaande weg en de plaats waar dan gestaan kon worden voor een nachtje was de parkeerplaats bij de cave en dat trok ons in het geheel niet. Dan maar naar wat andere Domaine(s) dachten we, allicht kon het beter maar ook dat was niet het geval eerder nog slechter. Het zijn echt plekken uitsluitend bedoeld om te verkopen. We hebben toen maar een camping in de buurt uitgezocht. Op een of andere manier geen foto van de camping maar het was een nette camping vlak bij het grote zwembad van Arbois en ook op loopafstand van het centrumvan Arbois.

Hier in de overdekte galerij waren een aantal proeverijen maar wat schetste onze verbazing dat niet veel kon worden geproefd maar slechts een beperkt aantal van ook nog recente jaren en bij een zelfs alleen maar proeven als je ook kocht. We hebben toen maar besloten om gewoon bij het Domaine waar we de eerste keer waren (Jaques Tissot) te gaan proeven. Na ook hier een paar flesjes te hebben gekocht waarbij ook hier slechts een beperkt aantal jaren te proeven waren maar meer dan in de stad zelf zijn we op weg gegaan naar de eerste tussencamping en dat is geworden Camping Campéole Le Brabois vlakbij Nancy.  Caro had zich een dag vergist en had eerst het plan gehad om twee dagen op een camping in Le Tholy te gaan staan en dan vrijdag zowel in Aywaille als in Nunspeet en dat gaat als je niet echt schizofreen bent niet makkelijk.

De rest van het verhaal is eenvoudig te vertellen. Een dag op de camping in Nancy, dan op weg naar Aywaille waar we misschien wel weer de bever zien zwemmen. Vorig jaar stonden we daar ook en werd ons verteld dat elke dag om 9 uur `s avonds de bever langs zou zwemmen en dat was ook zo en misschien dit jaar wel weer. Omdat dat stukje vorig jaar niet meer door gebrek aan internet is afgemaakt nu alsnog de foto van de bever.

Hiermee sluit ik dan ook maar het verhaal van de zomervakantie 2015 af. Het was mooi, afwisselend, bij tijden spannend en vooral ook ontspannend.

© W.M. Brandt 2014